Wytyczne dotyczące szpitala psychiatrycznego

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Wytyczne niniejszej instrukcji, odnoszące się do szpitala psychiatrycznego, stosuje się odpowiednio do oddziału psychiatrycznego szpitala ogólnego oraz do kliniki psychiatrycznej, a wytyczne odnoszące się do dyrektora stosuje się do ordynatora oddziału psychiatrycznego lub kierownika kliniki z tym, że wytyczne § 4 ust. 4 nie mają zastosowania do klinik psychiatrycznych. Lekarz z terenu, kierujący chorego do szpitala psychiatrycznego, często nie ma technicznych możliwości dokonania wszystkich formalności, wymaganych ustawowo do umieszczenia chorego na oddziale zamkniętym. Umieszczenie takie równa się pozbawieniu wolności. Nawet jednak, gdy czas nagli i gdy warunki, wśród których lekarz dokonuje badania chorego psychicznie, są najniekorzystniejsze, musi on urzędowo zaświadczyć, że stwierdza chorobę psychiczną i konieczność umieszczenia chorego na oddziale zamkniętym. Tymczasowe takie zaświadczenie ma nazwę świadectwa nagłości. Świadectwo takie musi zawierać pewne niezbędne elementy, a więc pieczątkę, adres i podpis lekarza, datę i miejsce wystawienia, stwierdzenie, że świadectwo to wydaje się na podstawie osobistego badania lekarskiego, dokładne personalia chorego, następnie stwierdzenie choroby psychicznej. Nie jest konieczne dokładne rozpoznanie, jednakże, jeżeli ono jest możliwe na podstawie jednorazowego badania,         to lekarz powinien je w świadectwie umieścić. Niezbędnym i istotnym elementem świadectwa nagłości jest stwierdzenie, że zaburzenia psychiczne wymagają niezwłocznego umieszczenia na oddziale zamkniętym szpitala lub kliniki psychiatrycznej. Wreszcie należy wskazać cel, dla którego wystawia się świadectwo i cel umieszczenia na oddziale zamkniętym. W pierwszym wypadku celem może być uzyskanie karetki pogotowia dla przewiezienia chorego albo innego środka przewozowego, także wydelegowanie konwojentów potrzebnych do pokonania możliwego oporu chorego itd. W drugim wypadku podać należy, czy chory jest niebezpieczny dla porządku prawnego lub w razie zamiarów samobójczych dla samego siebie. Wówczas celem umieszczenia  jest zabezpieczenie porządku prawnego, zabezpieczenie samego chorego, albo gdy nie zachodzi żadne z tych niebezpieczeństw, celem umieszczenia może być sama konieczność leczenia chorego. To ostatnie stwierdzenie wynika ze stanu nauki psychiatrycznej. Wynik leczenia zaburzeń psychicznych zależy od jak najwcześniejszego rozpoznania         i leczenia. Pozostawienie chorego w warunkach domowych prowadzi do odroczenia możliwości rychłego zapoczątkowania leczenia. Choćby chory nawet nie był niebezpieczny dla otoczenia i dla samego siebie, jeżeli lekarz dojdzie do przekonania, że w interesie zdrowia chorego leży jak najrychlejsze zapoczątkowanie leczenia szpitalnego, to jego obowiązkiem moralnym jest skierować chorego na oddział psychiatryczny. Sprzeciw samego chorego lub jego nieuświadomionego otoczenia należy przezwyciężać usilną i rozumną perswazją. Jeżeli mimo to nie udaje się takiej zgody uzyskać, należy wziąć pisemne oświadczenie, że wbrew przestrogom i radom lekarza na własną odpowiedzialność moralną   (a w szczególnych przypadkach i karną) faktyczni opiekunowie chorego sprzeciwiają się umieszczeniu go na oddziale psychiatrycznym. Jeżeli lekarz dopatrzy się złej woli w postępowaniu faktycznych opiekunów chorego odmawiających wyrażenia zgody na leczenie szpitalne, a chory może stanowić niebezpieczeństwo dla porządku prawnego lub dla siebie samego, ma wtedy obowiązek powiadomić o tym właściwego prokuratora. [hasła pokrewne:  kosmetyki naturalne, wózki dziecięce, olejek arganowy do włosów ]

Comments are closed.