Badania Pawłowa nad prawami uogólnienia

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Gdy zastosowano u psa bodziec warunkowy dźwiękowy to reagował on początkowo na wszystkie dźwięki, gdy jednak przy dokarmianiu stosowano zawsze tylko jeden ton, to odczyn na wszystkie inne tony stopniowo wygasał. Gdy natomiast doświadczenie to zrobiono ze szeregiem różnych tonów, udało się wytworzyć odczyn warunkowy w stosunku do nich wszystkich; wówczas jednakże zaczęto wprowadzać zróżnicowanie zabarwienia (timbre) tonów. Oto pies oddziaływał na wszystkie tony, ale pod warunkiem, że posiadały one określoną barwę. Z kolei,                    po uogólnieniu w stosunku do barwy tonu różnicowano siłę dźwięku, a po uogólnieniu siły różnicowano dźwięki pochodzące z pomieszczenia pracownianego od dźwięków z oddali. Zdolność uogólnienia i różnicowania jest u człowieka znacznie silniej rozwinięta niż u psa, są tu jednak wyjątki. Można .np. u psa różnicować dźwięki odległe od siebie zaledwie o ćwierć tonu, gdy większość ludzi doznaje dopiero różnicy pół tonu. Psy górują też nad człowiekiem zasięgiem skali tonów słyszalnych. Jeżeli mówimy, że dopiero u człowieka powstaje drugi układ sygnalizacyjny, to dlatego, że tylko człowiek potrafi odróżniać bardzo dokładnie dźwięki związane z mówieniem. U psa można wytworzyć odruchy warunkowe na niektóre słowa, łatwo jednak można się przekonać, że tę samą rolę podniety warunkowej mogą spełnić i inne słowa podobne dźwiękowo          i w brzmieniu. Pewna więc grupa bodźców nabiera u człowieka szczególnego znaczenia, a układ nerwowy rozporządza wobec niej specjalnymi możliwościami różnicowania, mianowicie szmerów, intonacji j barwy słów. Człowiek posiada zdolność wypracowywania w ciągu życia powiązań czasowych, które odpowiadają zespołom bodźców czy to jednoczesnych, czy kolejnych. [podobne: rozstanie, odwrócona osmoza, uprawnienia sep ]

Comments are closed.