Urojenia hipochondryczne

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Nierzadko urojenia hipochondryczne biorą początek od niebacznie wypowiedzianego przez lekarza rozpoznania, są więc jatrogenne. Tak się rzecz ma czę- stokroć w stanach neurastenicznohipochondrycznych, gdzie pod wpływem niepotrzebnego zaprzątania się chorych zagadnieniami lekarskimi, do których zrozumienia nie dorośli, powstają w ich wyobraźni przesadne wyobrażenia o grożącym im lada chwila udarze mózgowym, chorobie psychicznej, zawale mięśnia sercowego i innych strasznych nieszczęściach. Urojenia hipochondryczne wikłają bardzo często inne cierpienia, wzbogacając obraz kliniczny o nowe objawy lub potęgując pewne objawy (aggravatio). Zdarza się też, że zasadnicza choroba ulęgnie wyleczeniu, chory jednakże nadal czuje w sobie jej pozostałości lub skutki, nie wierząc zapewnieniom lekarzy,    że jest wyleczony. Skargi takie mogą urastać z biegiem czasu do rozmiarów ciężkich urojeń. Urojenia hipochondryczne w niektórych psychozach kłócą się w tak wyraźny sposób z rzeczywistością, że nawet laicy z łatwością stwierdzają ich chorobliwy charakter. Na przykład stara kobieta twierdzi, że już od dwóch lat jest w ciąży, chory czuje w swoim brzuchu jaszczura z pazurami albo skarży się, że całe jego ciało gnije, rozpada się, cuchnie itd. Urojenia grzeszności i winy należą głównie do obrazu klinicznego melancholii. Chory wie, że ciężko zgrzeszył, że z jego winy rodzina musi zginąć, że on sam jest nic nie wart, godzien kary, potępienia i pogardy. Mówi o sobie, jakby był człowiekiem nieuczciwym, przeniewiercą, infamisem, zwyrodnialcem, przypisuje sobie grzechy płciowe, zdrady, nadużycia pieniężne   i służbowe. Chorzy religijni uważają się za nieuchronnie potępionych. Ponieważ urojeniom tego typu towarzyszą niemal zawsze pragnienia śmierci z zamiarami samobójczymi, zdarza się, że zjawiska te urastają do rozmiarów urojeń samooskarżających. Chorzy tacy zwracają się  do władz sprawiedliwości oskarżając się o popełnienie najstraszliwszych zbrodni, przy czym spodziewają się uzyskać wyrok śmierci, aby w ten sposób popełnić samobójstwo. Kojarzące się czasem z urojeniami grzeszności urojenia prześladowcze różnią się zasadniczą cechą od urojeń prześladowczych pierwotnych: W tych ostatnich mianowicie chory czuje się pokrzywdzony, protestuje przeciw niesprawiedliwościom, boi się swoich domniemanych wrogów. Natomiast urojenia prześladowcze wypowiadane przez melancholików wiążą się z poczuciem winy, tak         że chorzy ci prześladowania uważają za sprawiedliwą karę, sami tej kary szukają, sami się na nią narażają bez lęku, nawet z radością, że spotka ich zasłużony los. [podobne:  uprawnienia sep, olejek kokosowy na włosy, pierścionek zaręczynowy ]

Comments are closed.