Leki z grupy hydrazydów

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Lepszym lekiem z grupy hydrazydów jest niewątpliwie izokarboksazyd. Toksyczność leku w porównaniu z iproniazydem jest mniejsza, tym niemniej długotrwałe stosowanie izokarboksazydu uszkadza komórki wątrobowe. Większość chorych znosi lek dobrze. Tylko w niewielkim odsetku obserwuje się objawy uboczne w postaci drażliwości, hipotencji ortostatycznej, bezsenności, zawrotów głowy, obrzęków, zaburzeń potencji i mikcji. Stanowczym przeciwwskazaniem dla stosowania izokarboksazydu są choroby wątroby bez względu na etiologię. Lek wzmaga napęd psychoruchowy chorych przyhamowanych, podnosi ich samopoczucie, reguluje ośrodkowy metabolizm. Izokarboksazyd nie jest środkiem antypsychotycznym jak imipramina, to znaczy nie usuwa doszczętnie endogennego zespołu depresyjnego, jednakże chorzy z depresją endogenną odczuwają jego działanie niezwykle przyjemnie. Jest to więc lek objawowy o potężnym działaniu psychoanaleptycznym, pozwalającym chorym z cyklofrenią na przeczekanie okresu depresji, przy czym podnieść należy zaletę izokarboksazydu, że nie powoduje on przeistoczenia się depresji w manię. Katatonia reaguje gorzej na lek, ale również widuje się czasem ożywienie osłupiałych chorych. Nie wolno oczywiście podawać izokarboksazydu chorym podnieconym. Dzienna dawka leku w ciągu pierwszych dni lub tygodni leczenia wynosi 30 mg,      a dawka podtrzymująca 10-20 mg. Lek jest w sprzedaży pod postacią tabletek po 10 mg. . [hasła pokrewne:  klimatyzacja precyzyjna, implanty Warszawa, Siłownie zewnętrzne ]

Comments Off

Pochodne monoaminooksydazy

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Pochodne monoaminooksydazy Wśród leków mających niewątpliwie znaczenie w zwalczaniu stanów depresyjnych wybiła się w ostatnich latach grupa środków hamujących oksydazę monoaminową. Poświęcono jej olbrzymie piśmiennictwo. Związki wpływające na metabolizm monoaminowy mózgu budzą nasze zaciekawienie nie tylko z punktu widzenia klinicznego, ale i teoretycznofarmakologicznego. Okazało się,      że istnieje przeciwstawność leków wyzwalających monoarniny, których przedstawicielem jest rezerpina, oraz leków hamujących oksydazę monoaminów. Pierwsze uspokajają, wywołują hipotermię, wzmagają narkozę i powodują zwężenie źrenic, drugie przeciwdziałają tym objawom  i prowadzą do pobudzenia, hipertermii, rozszerzenia źrenic i zniesienia narkozy. Pierwszym z tej grupy jest iproniazyd. Lek ma działanie pobudzające, polepsza samopoczucie, a nawet euforyzuje. Działanie euforyzujące i pobudzające posiada w pewnym stopniu i sam hydrazyd kwasu izonikotynowego, którego iproniazyd jest pochodną, jak to wykazał pierwszy Brzezicki. Przypuszcza się, że związki tego typu wyzwalają substancje pobudzające w rodzaju norepinefryny, epinefryny i serotoniny. Iproniazyd przewyższa niewątpliwie inne związki sympatykomimetyczne. Lek w warunkach klinicznych stosuje się w dawkach dziennych 50-150 mg. W warunkach ambulatoryjnych może być stosowany w dawkach 25-75 mg dziennie. Działanie lecznicze iproniazydu pojawia się w ciągu 1-2 tyg. Przedawkowanie leku prowadzi do zaparcia, utrudnienia mikcji, wygórowania odruchów, potów, suchości jamy ustnej, a nawet przemijających stanów psychotycznych. Przeciwwskazaniem są stany podniecenia psychoruchowego, schorzenia wątroby, niewydolność nerkowa i skłonność do padaczki. Z wielu stron zwracano uwagę na uszkadzający wpływ iproniazydu na komórki wątrobowe. Opisywano przypadki o przebiegu podobnym do wirusowego zapalenia wątroby. Pierwszeństwo więc daje się obecnie raczej innym, łagodniejszym w działaniu środkom omawianej grupy. [przypisy: prawo medyczne, Depilacja laserowa, poradnia psychologiczna kielce ]

Comments Off

« Previous Entries Next Entries »